เวลาเป็นสิ่งที่เราต้องเจอต้องใช้ชีวิตอยู่กับมันตลอดไปจนกว่าจะลาสละชีวิตจากโลกที่วุ่นวายไป หลายครั้งที่ได้ยินเรื่องราวต่างๆมา ดูเหมือนว่าเวลาจะนำพาเรื่องต่างๆมาให้พบเรา พามันมาทำความรู้จัก มาเคาะประตูชั้นในสุดของหัวใจ แต่แล้วเวลาก็พามันจากเราไป เกิดเป็นรอยแผลอาจจะลึกมากหรือน้อยอยู่ที่เวลาจะพามันมาสนิทสนมกับเราเมื่อไรมากน้อยแค่ใหน จนบางครั้งเราไว้วางใจเพื่อนใหม่ที่เวลาพามาแนะนำให้รู้จัก มันอาจทำให้บาดแผลของเราลึกจนบางครั้งไม่กล้าแม้แต่จะวางมือลงบนแผล กลัวมันจะตอกย้ำ กลัวมันจะเข้าไปสะกิดส่วนที่เกิดร่องรอย แต่เวลาก้ไม่เคยิ้งเราเลยสักครั้งเวลายังคงแวะเวียนมาทักทายเราอยู่เสมอ ยังคงแวะที่จะพาเพื่อนใหม่มาแนะนำให้เราอยู่เรื่อยๆจนกว่าวันหนึงเราจะไม่ยอมเปิดประตูไม่ยอมเปิดใจให้เวลาพาเพื่อนใหม่มานั่งจิบน้ำชาในห้องนั่งเล่นของเรา...........................